• ads

The Americans, από τις καλύτερες σειρές που (δεν) έχεις δει;

In Απόψεις
Oct 9th, 2015
1 Comment

 

the amaricans header

Αμερικανοί, που είναι σοβιετικοί που είναι τελικά αρκετά αμερικανοί.

Ένας διεστραμμένος δυισμός που διερευνά τις δύο όψεις ενός εκατέρωθεν κακού νομίσματος. Το “κακό” δεν ήταν απλά ο ψυχρός πόλεμος, αλλά η μονομέρεια, η ανάγκη να διαλέξεις στρατόπεδο, να χωρίσεις τη χαρά από την υποχρέωση, την περιουσία από τη δικαιοσύνη, τα ατομικά από τα κοινωνικά δικαιώματα, τη Δύση από την Ανατολή.
Φίλιπ κι Ελίζαμπεθ. Αυτός είναι ο “καλός μπάτσος” σε ένα ζευγάρι σοβιετικών πρακτόρων της KGB που εγκαταστάθηκαν στην Αμερική, εκείνη είναι η δύστροπη. Eίναι άλλωστε, πιο εύκολο να αντιπαθήσεις μια ψυχρή γυναίκα, πιο εύκολα συμπάσχεις με έναν συναινετικό άντρα. Κάπως σαν το απλοϊκό δίπολο καπιταλισμός -κομμουνισμός, με κάθε άκρο να τρέφεται από τις υστερήσεις και τα λάθη του άλλου και εν τέλει από τις σάρκες τους.

 

Το δίπολο ωστόσο εύκολα θολώνει, τα όρια χάνονται. Εκείνη σπάει, τραυματίζεται, αμφιβάλλει, φοβάται, ύστερα ο Φίλιπ, που ήταν πιο προσαρμοστικός- του άρεσε ίσως υπερβολικά «εδώ»- γίνεται το σημείο αναφοράς του αγώνα, των αποστολών και της σχέσης τους. «Ναι, είναι πιο ωραία εδώ. Είναι ευκολότερα. Δεν είναι καλύτερα», επιμένει η Ελίζαμπεθ που αντιστέκεται στις σειρήνες. Σειρήνες πολιτισμού, ευημερίας, καλοπέρασης, λήθης. Η τεχνολογική επανάσταση είναι προ των πυλών και τίποτα δεν θα ‘ναι πια το ίδιο. Έρχεται να σαρώσει την αλαζονική δύση και μια Ανατολή σε άρνηση.

 

Και κάπου εκεί έρχεται και το όπιο των μαζών να υποσκάψει συνειδήσεις κι επιλογές. Τι δουλειά έχει η θρησκεία με δύο εκπαιδευμένους δολοφόνους; Αναδεικνύεται σε ένα από τους πολλούς ηθικούς φραγμούς των πράξεών τους, τους κάνει να αμφισβητήσουν τα κίνητρα τους, την αξία του αγώνα και των στόχων της μητέρας πατρίδας. Όλοι τελικά μοιάζουν παιδιά ενός κατώτερου θεού, της ανθρώπινης αδυναμίας, υποταγμένοι σε ένστικτα επιβίωσης κι εκδίκησης.

 

Ένα αγωνιώδες, κατασκοπικό μυστήριο, στο οποίο όλοι σχετίζονται και διαπλέκονται και οι σχέσεις γίνονται σύνθετες, δυσβάστακτες. Ενδιαφέρον υπόβαθρο στην πλοκή προσθέτουν τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Η εισβολή της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν, η παρέμβαση των ΗΠΑ στη Νικαράγουα, το καθεστώς του Απαρχάιντ στη Ν. Αφρική, αρνητές- σοβιετικοί που βρίσκουν καταφύγιο στο Ισραήλ, η κλιμάκωση του ψυχρού πολέμου επί Ρήγκαν, η φθορά του σοβιετικού καθεστώτος μετά το ‘80 είναι όλα εκεί, συνθέτοντας το πλαίσιο αναφοράς δύο υπερκατασκόπων με υπερβολικά απαιτητικά καθήκοντα και καθημερινές ανάγκες.

the-jennings-family-the-americans

Η πλοκή ακολουθεί μια λογική οφθαλμόν αντί οφθαλμού, μια αντιστοίχιση κινήσεων και εξελίξεων στο ψυχροπολεμικό σκάκι: Χάσαμε έναν καλό συνεργάτη- έχασαν κι εκείνοι, κάναμε ένα λάθος- έκαναν κι εκείνοι, βρήκαμε ένα στοιχείο- προχώρησε κι η δική τους αντικατασκοπεία, έχουμε χαφιέ- έχουν χαφιέ. Χάνουμε- χάνουν;

 

Ίσως όμως τελικά το σενάριο παίρνει θέση: Μια ευφυής, σχεδόν διαβολική, ιδέα αποδίδεται στην KGB: Στα φανερά διαπράττονται οι μεγαλύτερες δολοπλοκίες, εγκλήματα και συνομωσίες.  Αυτό που παρακολουθείται ώστε να μην συμβεί κεκαλυμμένα, γίνεται ευκολότερα στο φως της μέρας, υπό κανονικές συνθήκες και από πλήρως φυσιολογικούς, κοινότυπους ανθρώπους. Δολιοφθορά εκ των έσω. Μια ευφυής στη σύλληψή της ιδέα που στοχεύει να βάλλει τους Αμερικανούς εκεί που νιώθουν ασφαλέστεροι, στο σπίτι, στην πατρίδα τους, το ιερό δισκοπότηρο της καταναλωτικής ευφορίας. Εκεί βρίσκεται και το αδύναμο σημείο του σχεδίου: Υποτιμώντας το έξω, το γύρω, το κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο δράσης, παραβλέπεις ότι σε περιβάλλει, σε κυκλώνει και επηρεάζει τα παιδιά, τη νοοτροπία, τις αντιλήψεις σου και τελικά δηλητηριάζει το μέσα σου.

 

Μια σκηνοθεσία γρήγορη και ωμή, αρκετά προβλέψιμη, καθώς σου αφήνει τα «στοιχεία» για να μαντέψεις τη συνέχεια και εστιάζει σε πρόσωπα, διαθέσεις κι εσωτερικές συγκρούσεις των πρωταγωνιστών. Οι ωραίες μουσικές υποκρούσεις πλάθουν μια επιβλητική ατμόσφαιρα, τον πένθιμο αέρα του αναπόδραστου, του μοιραία επαναλαμβανόμενου λάθους. Ένα γνήσιο κατασκοπικό θρίλερ από το FOX, δημιούργημα ενός πρώην πράκτορα της CIA, που δεν μπορείς να παρακολουθήσεις αποσπασματικά, καθώς δεν έχει αυτοτέλεια. Η πλοκή ρέει μέσα από ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε τρεις σεζόν, των 13 επεισοδίων έκαστη και την 4η να κάνει πρεμιέρα το 2016. Οι ήρωες μας δεν λύνουν μια υπόθεση ανά επεισόδιο, αλλά η ρουτίνα της διπλής καθημερινότητας αναπαράγεται, αποτελώντας ίσως και το αδύνατό του σημείο.

 

Κι όμως, όλα παραμένουν τόσο σχετικά, ρευστά κι αναστρέψιμα στο τηλεοπτικό πρόγραμμα της χρονιάς για το 2013 και το 2014, σύμφωνα με τα  American Film Institute Awards. Με τα λόγια των σοβιετικών: «Εσείς οι αμερικάνοι νομίζετε ότι όλα είναι άσπρο η μαύρο. Για εμάς όλα είναι γκρι». Έτσι, οι φίλοι γίνονται εχθροί, οι σύντροφοι προδότες και οι δίπλα στέκονται ξαφνικά απέναντι, σε μια δραματική σειρά που οραματίζεται τις ταραγμένες διεθνείς σχέσεις σαν μια μεταφορά των διαπροσωπικών σχέσεων.

Άννα Καλανδαρίδου | TheSeries.gr Team®

It's only fair to share...Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Pin on Pinterest0Share on LinkedIn0Share on Tumblr0Buffer this page
  • Stella919

    εεε… οχι και υποτιμημενη καλε μου αρθρογραφε… η σειρα αυτη.. ειναι πολυ δυνατη… η αγαπημενη μου.. και σε μεταφερει παρα παρα πολυ πειστικά σε μια εποχη.. που ο ψυχρος πολεμος.. λιγο πριν το τελος του, εφτασε στην κυριολεξια στο αποκορυφωμα του… τη λατρευω..!!!!